FANDOM


Valery, uwikłany w psychologię Ja, świadomie osłabił teorię Mallarmego [teoria o wykluczenia autora z procesu pisania jako czynnika sprawczego i przyznanie tego miejsca językowi], lecz odwołując się dzięki klasycznemu upodobaniu do nauki retoryki, nie ustawał w kwestionowaniu i ośmieszaniu Autora, podkreślając językową i jakby „przypadkową” rolę jego czynności, stając we wszystkich swych prozatorskich dziełach w obronie językowej natury literatury, w obliczu której wszystkie odwołania do wnętrza pisarza zdawało mu się czystym przesądem. Proust z kolei, mimo pozornie psychologicznego charakteru tego, co zwykło się nazywać jego „analizami”, bez wahania podjął się skomplikowania relacji między pisarzem i jego postaciami i wykonał to nad wyraz subtelnie: czyniąc narratorem nie tego, kto cokolwiek widział lub czuł, ani też tego, kto pisze, lecz tego kto będzie pisał (powieściowy młodzieniec – tak naprawdę jednak, ile on ma lat i kim jest? - chce pisać, lecz nie może, powieść kończy się więc w chwili gdy pisanie będzie możliwe), Proust stworzył epopeję nowoczesnego pisania: dzięki radykalnemu odwróceniu, miast umieszczać swe życie w powieści, jak to się często mówi, z samego swego życia stworzył dzieło, dla którego książka stała się modelem. Jest więc dla nas jasne, że to nie baron de Charlus, naśladuje Montesquieu, lecz Montesquieu, historyczny i anegdotyczny Montesquieu, jest jedynie wtórnym, pochodnym fragmentem Charlusa.


Czy u Witkiewicza (u każdego pisarza?) nie jest w gruncie rzeczy tak samo. Czy dlatego lubię Witkiewicza (i każdego innego pisarza)?

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki